Stór hópur
félaga úr LHF tók þátt
í maraþoni í Amsterdam um miðjan
október 2004 og sneru flestir aftur með sæta
persónulega sigra í farteskinu úr
maraþoni og hálfu.
Laugardaginn 16. október lögðu félagar
í Langhlauparafélaginu upp í ferð til
Amsterdam í þeim tilgangi að taka þátt
í hinu rómaða Amsterdammaraþoni. Með
í för voru hlauparar úr TKS af Seltjarnarnesi
auk hlaupara frá ÍR og Kaupmannahafnardeild Langhlauparafélagsins.
Eftir mjúka lendingu á Schiphol flugvelli var
haldið sem leið liggur á Hotel Ibis Amsterdam
Stopera sem reyndist vel staðsett með tilliti til nálægðar
við miðbæinn og aðra þjónustu.
Flestir notuðu laugardaginn til að sækja keppnisgögnin,
en fimmtán hlauparar höfðu skráð
sig til leiks í maraþoninu og sex í hálft
maraþon. Laugardagskvöldið notuðu flestir
til afslöppunar en þó mátti sjá
nokkra hlaupara á vappi í miðbænum og
þá sérstaklega í rauða hverfinu.
Hlaupadagurinn mikli rann upp sunnudaginn 17. október
og reyndust flest okkar vera vel stemmd fyrir átök
dagsins. Maraþonhlauparnir hófu keppni kl. 11,
en hálfmaraþonið hófst kl. 14. Ágætis
veður var á meðan hlaupinu stóð þó
örlitlar skúrir litu dagsins ljós. Mikill
fögnuður braust út á meðal félaga
í Langhlauparafélaginu þegar í ljós
kom að félagi okkar Þorlákur Jónsson
hafði glæsilegan sigur meðal Íslendinganna
í hlaupinu. Tími hans var líka sá
besti Íslendings það sem af var árinu,
eða 2:43:15, sem er jafnframt hans besti tími. Þorlákur
varð nr. 78 í röðinni af 4.491 keppendum,
en á undan honum voru m.a. 11 Keníubúar
sem röðuðu sér m.a. í tvö efstu
sætin.
Aðrir Íslendingar á frábærum
tímum voru Birgir Sævarsson og Rúnar Reynisson
frá Langhlauparafélaginu en Rúnar kom í
mark á 2:54:27 í sínu fyrsta maraþonhlaupi.
Sveinn Ernstsson og Guðmann Elísson stóðu
sig frábærlega. Af konunum stóð Elísabet
Sólbergsdóttir frá TKS sig best og kom
í mark á tímanum 3:14:54. Annars stóðu
flestir sig mjög vel. Jóhanna Skúladóttir
Ólafs varð fyrst Íslendinga í mark
í hálfu maraþoni, kom í mark á
1:33:16 og varð nr. 434 af 5.879 keppendum í hálfu
maraþoni.
Þar bar til eftir hlaupið að Sveinn Margeirsson
bað Hrannar kærustu sinnar. Hún tók
honum og virtust bæði ánægð með
ráðahaginn. Ferðafélagarnir samfögnuðu
þeim á þessum tímamótum. Örvar
Amors hafa verið að stinga sér niður meðal
hlaupara síðustu misserin og var því
slegið föstu í Amsterdam að næstir
yrðu það félagar í Langhlauparafélaginu
sem færu á skeljarnar.
Margir prýðisgóðir matsölustaðir
eru í Amsterdam. Sunnudagskvöldið fór
hópurinn á japanska staðinn Hosokawa við
Max Euweplein sem Birgir hefði pantað í tíma.
Frábær matur var á boðstólum
og umgjörðin öll hin þægilegasta,
sem m.a. fólst í því að matseldin
fór fram við borðin. Allt gekk hratt og áreynslulaust
fyrir sig þar til komið var að uppgjörinu
en það hafðist þó að lokum. Á
mánudagskvöldið var farið á indónesískan
stað sem hótelið mælti með við
Rembrand Plein. Sá staður var einnig ágætur
en vera kann að einhverjum hafi þótt maturinn
vel kryddaður. Það er samt kannski ekki maturinn,
kaffið eða súkkulaðið sem er eftirminnilegast
úr ferðinni heldur það hvað Íslendingarnir
stóðu sig vel, héldu vel hópinn og
skemmtu sér vel saman.
Rauða hverfið er einkennandi fyrir Amsterdam og virtist
ávallt í leiðinni. Þannig gengu margir
úr hópnum þar um, einkum á laugardags-,
sunnudags- og mánudagskvöld og könnuðu
staðhætti. Eitthvað var um að hlaupafélögunum
væri boðnir hamp-lolly sleikjóar og önnur
hressandi efni svo sem kóka. En sennilega voru stærstu
freistingarnar í rauðum ljósum búðaglugganna
þar sem lítið klæddar og freistandi portkonur
biðu eftir 50-80 Evrum. Fyrir 20 mínútur.
Til þess eru freistingarnar að ganga framhjá
þeim!
Einn ferðafélagi komst svo að orði um ferðina
á blogsvæði sínu: ,,Svo var bara þetta
sem maður gerir í útlöndum, labba, skoða,
kaupa, borða, drekka, já, bara skemmta sér".
Sennilega hárrétt lýsing.