Skjótur
árangur
Í tímaritinu Lifun, fylgiblaði Morgunblaðsins
á sunndugögum, 18. maí 2003, er viðtal
við Rannveigu Oddsdóttur, langhlaupara og formann
langhlauparadeildar UFA. Rannveig byrjaði að hlaupa
reglulega vorið 1998 með hlaupahópi sem kallaði
sig Þokka, fyrirrennara LHF.
 Ég
hafði ekki æft neina íþrótt markvisst
fram að þeim tíma, en verið mikið í
sundi og þolfimi nokkur ár á undan og byggt
upp gott þol. Svo var ég farin að skokka ein
öðru hverju áður en ég fór
í hlaupahópinn. Þegar ég byrjaði
að hlaupa með hópnum var ég fyrst og fremst
að sækjast eftir líkamsrækt til að
halda mér í formi. Mér gekk vel að
ná upp góðu hlaupaþoli og áður
en ég vissi af var ég farin að taka þátt
í götuhlaupum. Ég náði strax góðu
hlaupaþoli og áður en ég vissi af var
ég farin að taka þátt í götuhlaupum.
Ég náði strax ágætum tímum
og þá fór metnaðurinn og keppnisandinn
að gera vart við sig. Seinnipart sumars var ég
komin í það gott hlaupaform að ég
ákvað að láta á það reyna
hvort ég gæti hlaupið hálft maraþon.
Þetta fyrsta hálfa maraþon gekk vonum framar
svo ég hljóp mitt fyrsta heila maraþon um
sumarið 2000.
Hvað færðu út úr þessu?
Það er svo margt. Mér þykir orðið
gaman að hlaupa og útiveran, hreyfingin og vellíðanin
sem fylgir er það sem ég met mest. Félagsskapurinn
hefur líka mikið að segja. Það er líka
frábært að vera í toppformi og finna
að maður getur hlaupið hraðar og lengra núna
en fyrir einhverju síðan.
Rannveig segir að hlaupin henti öllum aldurshópum
og ekki síður þeim sem eldri eru. „Margir
bestu maraþonhlaupar okkar eru komnir yfir miðjan
aldur og íþróttin höfðar einhverra
hluta vegna frekar til þeirra sem eldri eru, e.t.v. vegna
þess að það þarf seiglu til að
ná árangri sem margir þroska ekki með
sér fyrr en á fullorðinsaldri. Það
nægir alveg að hlaupa tvisvar í viku til að
halda í horfinu, þ.e.a.s. ef maður er eingöngu
að hugsa um að geta skokkað eða hlaupið
ákveðna vegalengd nokkuð léttilega.“
Hvað er á döfinni hjá þér
þegar kemur að hlaupunum?
Nokkrir félagsmenn í Ungmennafélaginu hafa
tekið sig saman og ætla að fara til Þýskalands
í september og taka þátt í Berlínarmaraþoni,
en mig hefur dreymt um að það síðustu
ár að taka þátt í fjölmennu
maraþonhlaupi erlendis og upplifa stemmninguna, sem er
víst svolítið önnur en sú sem
við eigum að venjast í hlaupunum hér heima.
Viðtalið birtist í tímaritinu
Lifun, fylgiblaði Morgunblaðsins, sunndaginn 18. maí
2003.
|
